Feuilleton

Het was begonnen, na een schilderles, met een discussie over het huwelijk en de huwelijkse trouw. Margot was bezig de kwasten uit te spoelen in de terpentijn. In haar ene hand hield ze de open bus terpentijn en om haar statement kracht bij te zetten, hief ze haar handen omhoog om door haar haren te woelen. Ze vergat de bus terpentijn en goot een hele scheut over haar hoofd. Het was een komisch gezicht, de beteuterde Margot die halverwege haar heftige zin bleef steken in het ongelovige besef van wat ze had gedaan. Toen Francien de slappe lach kreeg bulderde Margot er al snel bovenuit. Huilend van het lachen vielen ze elkaar in de armen. Kom had Francien gezegd, laten we meteen maar je haar gaan wassen. Het masseren van de shampoo en het warme water maakte Margot opgewonden. Ze zat voor de badkuip, haar ogen gesloten en met haar hoofd achterover over de rand. Haar haren waaierden uit in de kuip als rode strepen en vormden een bizar patroon. Opeens deed Margot haar ogen open, hief twee handen omhoog en trok Franciens gezicht naar zich toe. Hun lippen vonden elkaar en het duurde niet lang of ze belanden samen in de badkuip. Zo ontdekten ze elkaars lichaam en ze beëindigden hun vrijpartij op het witte wollige badkamerkleed.

Margot had duidelijk veel ervaring met vrouwen en hoewel Francien nog nooit met een vrouw had gevrijd en er zelfs nog nooit over had durven denken, deed ze alles wat ze zelf prettig vond. Ze reageerde op de aanwijzingen van Margot en na afloop wist Francien dat dit heel wat anders was dan de echtelijke plicht. Haar bloed kookte en ze was bevangen door zinderende passie. Het intense verlangen deze vrouw aan te raken, te strelen en daar dan zelf ook nog opgewonden van te worden was een openbaring.
Margot lag haar aan te kijken, door haar lange wimpers, leunend op een elleboog. ‘Ik wist het wel schat. Ik voelde aan dat je op vrouwen valt’, zei ze grinnikend. ‘Dan wist jij meer dan ik’, zei Francien nuchter.

De schilderlessen werden, vanaf die dag, uitgebreid met hun vrijages. Meestal vielen ze elkaar eerst opgewonden in de armen en bevredigden ze hun passie. Passie die duidelijk tot uiting kwam in het schilderwerk van Francien. De lessen wierpen vruchten af en het talent van Francien kwam in een stroomversnelling. Vanuit de seksuele energie werd haar werk scheppend. Ze begon onder Margot's leiding af te wijken van de landschappen en stillevens. Ze begon kleuren als rood, geel en oranje te gebruiken in haar werk en haar stijl ontwikkelde zich. De ontdekking van haar ware aard had de poort opengezet voor haar sluimerende talent.

Na vier jaren heimelijk liefde, haar jongste dochter Kyra was net 6 geworden, besloot Francien het Jacob te vertellen. Hij was niet erg onder de indruk, eigenlijk was hij opgelucht. Jacob maakte zich niet druk, hij was net aan een nieuwe maîtresse begonnen, zijn 22-jarige secretaresse en ging akkoord met een scheiding van tafel en bed. Francien bleef met de kinderen in het huis wonen en Jacob betrok een appartement in de stad. Jaren later ontdekte ze dat hij dat appartement al 10 jaar eerder had gekocht om zo zijn vele affaires te vereenvoudigen.

Francien's relatie met Margot had de scheiding niet lang overleefd. Margot was teveel zigeunerin om zich te vestigen met een vrouw en drie kinderen. Op een dag zei ze: " schat, ik hou van je en ik zal je nooit vergeten, maar je moet nu alleen verder". Francien was erg verdrietig geweest, maar realiseerde zich al snel dat ze veel van Margot had geleerd. Zoasls bijvoorbeeld het lak hebben aan wat anderen over je denken. Schat zei ze altijd, ze praten toch over je wat je ook doet. Dus je kunt twee dingen doen, braaf volgens de regeltjes leven (wie heeft die regeltje in vredesnaam toch bedacht?), of op je kop gaan staan als je er zin in hebt. Mens ga lekker op je kop staan dan hebben ze echt wat om over te praten. Weet je dat soort mensen is eigenlijk heel triest, vaak hebben ze zelf niet veel in hun leven en leven ze zo via anderen".Maar de spontane invallen van Margot en haar eindeloze discussies mistte Francien. Die laatste als kiespijn want ze kon enorm drammen. Toch hielden ze contact en nog steeds. Ze hadden een jarenlange briefwisseling, niet frequent maar gewoon als er weer wat te schrijven was. De koetjes en kalfjes sloegen ze over, daar gaat het niet om in het leven vond Margot. Ze zagen elkaar soms twee jaar niet en dan opeens kwam ze weer opdraven en bleef gelijk 6 weken. Dan haalden ze de koetjes en kalfjes weer in. Nee, hun brieven gingen over wezenlijke zaken; ze deelden hun gevoelsleven en emoties. Ze waren elkaar's vraagbaak en elkaar's raadgever. Ze kenden elkaar door en door, zo goed dat ze nooit meer hadden gevrijd. Dat hoofdstuk was afgesloten, een fantastische herinnering waaraan je geen deel twee moest breien vond Francien.

Francien strekt zich languit in de bergweide. Het bevalt me wel zo in de Franse bergen. Ik ben hier al drie weken en het ziet er naar uit dat mijn verblijf nog wel langer zal duren.

wordt vervolgd

Regelmatig een nieuw hoofdstuk van La Vie.

Het verhaal van een oude dame die aan het eind van haar leven terugkijkt op haar lesbische leven in de vorige eeuw.

Dit verhaal is geschreven begin jaren negentig.

Voor de hoofdstukken 1t/m 4 zie pagina La Vie